O93,
f. 78vb; V630, f. 146ra; W411, f. 129r; V1341, f. 80rb; E97, f. 320ra
ITEM
CONCILII
TOLETANI VI INCIPIUNT
TITULI.
I De plenitudine fidei
catholicae.
II De observatione laetaniarum.
III De custodia fidei Iudaeorum.
IIII De damnatione clericorum
per pecuniam ecclesiasticos gradus assequentium.
V De stipendiis clericorum, ne a
iure alienentur ecclesiarum.
VI De viris ac feminis sacris
propositum transgredientibus
sacrum.
VII De poenitentibus
transgressoribus.
VIII Quod quibusdam
poenitentibus pristina reddantur
coniugia.
VIIII De professionibus et
oboedientia libertorum ecclesiae.
X De progenie libertorum
ecclesiae, ne eis vel pro nuntiatione
ab ecclesia liceat evagare.
XI
Ne sine accusatore
legitimo quispiam condemnetur.
XII De confugientibus
ad hostes.
XIII De honore primatum palatii.
XIIII De remuneratione collata
fidelibus regum.
XV
De incolumitate
et adhibenda dilectione regiae
prolis.
XVI De his, qui rege superstite
aut sibi aut aliis ad
futurum provident regnum et
de personis, quae prohibentur ad regnum
accedere.
<E97, f.
320rb> XVII De custodia vitae principum et defensione
praecedentium regum a sequentibus
adhibenda.
XVIII De gratiarum actionibus in confirmatione
concilii deo et principi
datis.
<V1341,
f. 80va> Convenientibus nobis Spaniarum
Galliaeque pontificibus cum
orthodoxi et gloriosi Chintilani
regis salutaribus hortamentis
absque impedimento
in praetorio Toletano in ecclesia sanctae Leocadiae martyris
sedibus collocatis sub die VI Id. Ianuar.
anno primo praedicti
principis et triumphatoris Christi
era DCLXXX, statuimus
subter inserta capitula.
DE
PLENITUDINE FIDEI
CATHOLICAE
<O93,
f. 79ra> I <V630, f. 146rb> Cum primum omnipotenti
domino pro corona fratrum ita
numerosae gratiae nobis fuissent
peractae, nihil melius nihilque salubrius omnium insedit
animo quam
more synodi universalis post
sollemnia perfunctae orationis, quod mente
interius ruminabamus,
lingua manaremus, et quod corde
credebamus, ore ructaremus superna
favente sententia, quae
ait: Eructuavit cor meum verbum bonum,
et iuxta prophetam verbum
fecit dominus abbreviatum
super terram. Quamobrem ex abundantia nostri cordis sit confessio
vocis, ut fidem, quam omnium mens intrinsecus gestat in confessione,
<W411, f. 129v> interpres lingua foras
effundat. Itaque credimus et profitemur sacratissimam omnipotentissimam
trinitatem patrem et filium et spiritum sanctum, unum deum solum, non
solitarium, unius
essentiae, virtutis, potestatis,
maiestatis uniusque naturae, discretam
inseparabiliter personis, indiscretam essentialiter substantia
deitatis, creatricem omnium creaturarum, patrem ingenitum, increatum,
fontem et originem totius divinitatis, filium a patre intemporaliter
ante omnem creaturam sine initio genitum, non creaturam,
nam nec pater umquam sine filio nec
filius exstitit sine patre, sed tamen
filius deus de patre deo, non pater deus de filio deo,
pater filii, non deus de
filio, ille autem filius patris et
deus de patre, per omnia <V1341, f. 80vb> coaequalis <E97, f.
320va> patri, deus verus de deo vero, spiritum vero sanctum neque
genitum neque creatum, sed de patre filioque procedentem utriusque esse
spiritum, ac per hoc substantialiter unum sunt, qui et unus
ab utroque procedit. In hac
autem trinitate tanta est unitas substantiae,
ut pluralitate careat et aequalitatem teneat nec minor
in singulis quam in
omnibus, nec maior in omnibus quam in singulis manet
personis. Ex his igitur tribus divinitatis personis solum filium fatemur
ad redemptionem humani generis propter culparum debita, quae per
inoboedientiam a deo originaliter et
nostro libero arbitrio contraxeramus
resolvenda, a secreto patris ex
arcano prodisse
et hominem sine peccato de sancta semper virgine
Maria assumpsisse, ut idem filius dei patris esset
filius hominis, deus perfectus et homo perfectus, ut homo perfectus
et deus esset
unus Christus naturis in duabus, una
persona, ne quaternitas trinitati
accederet, si in Christo persona disterminata
esset. Ergo a patre et
spiritu sancto inseparabiliter
persona, ab homine autem
assumpto natura. Idem
cum eodem homine unus exstat persona
cum patre et spiritu sancto natura
ac,
sicut diximus, ex duabus naturis et una
persona unus est dominus noster Iesus Christus, in forma divinitatis
ae<V630, f. 146va>qualis patri, in forma servi minor patre. Haec
est enim vox eius in
psalmo: De ventre matris meae deus meus es tu. Natus itaque a deo sine
matre, natus a virgine sine patre,
solus verbum caro factum est et habitavit
in nobis. Et cum tota cooperata
sit trinitas formationem suscepti hominis, quoniam inseparabilia sunt
opera trinitatis, solus tamen accepit
hominem in singularitate personae, non in unitate divinae naturae, id
est id,
quod est proprium filii non quod
commune trinitati. <W411,
f. 130r> Nam si unam
nati hominis deique alteram
confecisset personam,
tota trinitas
corpus assumpsisset, quoniam constat naturam trinita<V1341, f.
81ra>tis esse unam, non tamen personam. Hic igitur dominus Iesus
Christus missus a patre suscipiens, quod non erat, nec
amittens, quod erat,
inviolabilis de suo, mortalis de nostro venit in hunc
mundum peccatores salvos facere et credentes iustificare, faciensque
mirabilia traditus est propter delicta nostra, mortuus est propter
expiationem nostram, resurrexit propter iustificationem nostram, huius
livore sanati, huius
morte deo patri reconciliati, huius
<E97, f. 320vb> resurrectione sumus resuscitati. Quem etiam
venturum in fine exspectamus
saeculorum cum resurrectione
omnium aequissimo suo iudicio redditurum iustis praemia,
impiis poenas. Ecclesiam quoque catholicam credimus sine macula
et ruga corpus eius esse
regnumque habituram cum capite suo
omnipotenti Christo Iesu,
postquam hoc corruptibile induerit incorruptionem et
mortale immortalitatem, ut
sit deus omnia in omnibus. Hac
fide corda purificantur, hac
hereses exstirpantur, in hac
omnis ecclesia collocata
iam in regno caelesti et <O93, f. 79rb> deinceps
in saeculo praesenti gloriatur et non est in alia
fide salus, nec enim nomen aliud sub caelo est
datum hominibus, in quo oporteat nos salvos fieri.
DE
OBSERVATIONE
LAETANIARUM
II Religiosissimi
principis nostri devotionem
et nostrorum consacerdotum primo anno regni sui constitutionem
cum magna reverentia et veneratione suscipientes, quam iam
constat in omni regno suo annua vice
celebrari, quam placuit etiam nostra
assertione firmari. Proinde
universalis auctoritate censemus
concilii, ut hi dies laetaniarum,
qui in synodo praemissa sunt
instituti, eodem in tempore, quo iussi sunt excoli,
annure cursu omni observatione habeantur celeberrimi, ut pro illis,
quibus nunc usque simul implicati sumus delictis, sit
nostra expiatio ante <V1341, f. 81rb> oculos dei omnipotentis.
DE
CUSTODIA FIDEI
IUDAEORUM
III Inflexibilis Iudaeorum perfidia deflexa tandem
videtur pietate et potentia
superna. Hinc enim liquet, <V630, f. 146vb> quod inspiramine
summi dei excellentissimus et
christianissimus princeps ardore fidei inflammatus cum regni sui
sacerdotibus praevaricationes et superstitiones
eorum eradicare elegit funditus, nec
sinit degere in regno suo
eum, qui non est
catholicus, ob cuius fervorem
fidei gratias omnipotenti domino
caelorum agimus, eo quod ei
tam illustrem creaverit
animam et sua repleverit
sapientia. Ipse
quoque donet ei et
in praesenti saeculo
longaevam vitam et in futuro gloriam
aeternam. Illud autem provida nobis cura et valde est decernendum
vigilanti sollertia, ne
eius fidei calor
et noster labor quandoque in posteris tepefactus liquescat.
Quo<W411, f. 130v>circa consonam
cum eo corde et ore promulgamus <E97, f. 321ra> deo placituram
sententiam, simul etiam cum suorum optimatum illustriumque virorum
consensu ex
deliberatione sancimus,
quisquis succedentium temporum regni sortitus
fuerit apicem, non ante conscendat
regiam
sedem, quam inter reliqua
condicionum sacramenta pollicitus fuerit hanc
se catholicam non permissurum
eos violare fidem, sed et
nullatenus eorum perfidiae favens
vel quolibet neglectu aut
cupiditate illectus tendentibus ad praecipitia infidelitatis aditum
praebeat praevaricationis, sed quod magno
pro nostro est
tempore conquisitum, debeat
illibatum perseverare in futurum. Nam incassum bonum agitur, si non in
eius perseverantiam providetur. Ergo
postquam ordine praemisso
ad gubernacula accesserit regni, si
ipse temerator exstiterit huius promissi, sit anathema maranatha in
conspectu sempiterni
dei et pabulum efficiatur ignis
aeterni, simulque cum eo damnatione
perculsi quicumque <V1341,
f. 91va> sacerdotum vel quilibet
christianorum eius implicati fuerint errori. Nos enim ita
praesentia decernimus, ut praeterita, quae in
universali synodo de Iudaeis
conscripta sunt, confirmemus, quoniam ea,
quae necessaria pro eorum
salvatione scribi potuerunt, in
eisdem esse cautum scimus.
Quapropter, quae tunc decreta
sunt, valitura esse censemus.
DE
DAMNATIONE
CLERICORUM PER PECUNIAM ECCLESIASTICOS GRADUS ASSEQUENTIUM
IIII Saepe pullulantia pravitatis
germina licet saepissima
patrum iusta noverimus
severitate damnata, tamen quia
crebris conspiciuntur denuo vigere
radicibus, iustitiae acriori
vigore radicitus
amputare sancimus. Proinde
quicumque Simonis imitator
simoniacae quoque heresis
exstiterit sectator,
ut ecclesiasticorum
ordinum gradus non dignitate
morum obtineat, sed munerum impensione conquirat et per oblata
munera capiat, quibus hanc
nec rationis ordo, nec
dignitas morum ulla commendat, talis invenitur
sacrorum <V630, f. 147ra> ordinum apices penitus
adipisci nullo modo
permittatur, sed et si adeptus fuerit,
communione privatus cum ordinatoribus suis propriorum bonorum amissione
damnetur.
<O93,
f. 79va> DE
STIPENDIIS CLERICORUM, NE A
IURE ALIENETUR
V Saepe fit, ut proprietati
originis obsistat longinquitas temporis. Quapropter providentes
decernimus, ut quis clericorum
stipendium de rebus ecclesiae cuiuscumque episcopi percipit largitate,
sub precariae nomine debeat
professionem scribere
<E97, f. 321rb> per retemptationem
diuturnam iudicium afferat ecclesiae
et, quaecumque in usu perceperit,
debeat utiliter laborare, <V1341, f. 81vb> ut nec res divini
iuris videantur aliqua occasione neglegi
et subsidium ab ecclesia, cui deserviunt, <W411, f. 131r>
percipere possint clerici.
Quod si quis eorum contempserit facere, ipse se
stipendio suo videbitur privari.
DE
VIRIS AC FEMINIS
SACRIS PROPOSITUM
TRANSGREDIENTIBUS SACRUM
VI
Proclivis cursus est ad
voluptatem et imitatrix
natura vitiorum. Quamobrem
quisquis virorum vel mulierum habitum semel induerint vel induerunt
spontanee religiosum aut si vir deditus
ecclesiae vel femina fuerit
aut fuit delegata puellarum
monasterio, in utroque sexu
praevaricator ad propositum invitus reverti cogatur, ut vir detondeatur
et puella monasterio
regrediatur. Si autem
quolibet patrocinio desertores permanere voluerint, sacerdotali
sententia ita a christianorum
coetu habeantur extorres, ut nec locus
eis ullus sit communis.
Viduae quoque, sicut universalis iam dudum statuit
synodus, professionem
vel habitus sui desertrices superiori
sententia condemnentur.
DE
POENITENTIBUS
TRANSGRESSORIBUS
VII
Quamvis priora numquam
siluerint de tanto facinore
concilia, ratio tamen
poscit, ut ea, quae frequenti
praevaricatione iterantur, frequenti sententia condemnentur.
Et ideo, quoniam tanta exstitit
perversitas hominum, ut hi,
quos sub religioso habitu poenitentiae
professio pro peccatorum venia ad manum
sacerdotis deducit vel adduxit, iterum
rediviva malicia ad vitae
pristinae sordes revocet.
Huius rei causae sancta
synodus decernit, ut, si quis
ingenuorum utriusque sexus, si
sub nomine poenitentis in habitu
religioso sunt conversati, post haec autem comam nutrientes vel
vestimenta <V1341, f. 82ra> saecularia sumentes ad id, quod
reliquerant, redierunt aut
redierint, ab episcopo civitatis, in cuius territorio sunt conversi,
compraehensi rursus legibus
poenitentiae in monasteriis subdantur inviti. Quod si facere
propter aliquam potestatis vigorem
non
poterit, tunc, sicut priscorum canonum
statuerunt decreta, quousque ad
dimissum ordinem revertantur, excommunicati et
anathemate condemnati habeantur. Similiter
et hi, qui post
excommunicationem vel interdictum cum
ipsis <E97, f. 321va> communicaverint. Sacerdos autem, ad quem
<V630, f. 147rb> pertinere noscuntur, si eos quolibet munere vel
favore aut neglegentia admonere noluerit,
ut aut revertentes
suscipiat aut contemnentes de ecclesia reiciat, simili
sententia plectatur, quousque emendationis eorum vel damnationis ab eo
sententia promulgetur.
QUOD
QUIBUSDAM
POENITENTIBUS PRISTINA REDDANTUR CONIUGIA
VIII Antiqui et sanctissimi est
patris sententia papae
Leonis, ut is, qui in aetatis
adolescentia positus, dum mortis
formidat casum,
pervenerit ad poenitentiae
remedium, si coniugatus
forte fuerit incontinens, ne postea adulterii
incurrat lapsum, redeat ad
pristinum coniugium, quousque possit adipisci <W411, f. 131v>
temporis maturitate continentiae statum. Quod nos sicut de
viris ita et de feminis aequo
modo censemus non quidem hoc
generaliter et canonice
praeceptum, sed constat a nobis pro humana fragilitate indultum ea
dumtaxat ratione, ut, si is,
qui poenitentiae non est legibus deditus, antea
ab hac vita discesserit quam ex consensu
ad continentiam eorum,
unde fuerit <O93, f.
79vb> regressus, subprestiti
non liceat denuo ad uxores
transire amplexus. Si autem illius vita
exstiterit superstes,
qui non accepit benedictionem poenitentis nubat, si se continere non
potest et alterius consortio fruatur
uxoris, quod de utroque <V1341, f. 82rb> sexu
pari modo a nobis manifestatum
est decrevisse ita videlicet, ut in his
omnibus sacerdotis ordinatio
exspectetur, ut, iuxta
quod aetatem aptam prospexerit continentiae,
absolutionis vel districtionis
tribuat legem.
DE
PROFESSIONIBUS ET
OBOEDIENTIA LIBERTORUM ECCLESIAE
VIIII Longinquitate saepe fit
temporis, ut non pateat
condicio originis, unde iam decretum est in anteriori universalis
concilii canone,
ut professionem suam liberti ecclesiae debeant facere, qua profiteantur
se et de familiis esse
ecclesiae obsequium numquam
relicturos. Unde his quoque nos adicimus, ut, quoties cursum vitae
sacerdos impleverit et de hac vita migraverit, mox cum
successor eius advenerit, omnes liberti ecclesiae vel ab eis progeniti
cartulas suas in conspectu omnium debeant ipsi, qui substituitur,
pontifici publicare et professione
<E97, f. 321vb> in conspectu ecclesiae renovare, quatenus status
sui vigorem et illi obtineant et
oboedientia eorum ecclesia non
careat. Si autem aut scripturas
libertatis suae intra annum ordinationis novi pontificis manifestare
contempserint aut professiones renovare noluerint, vacuae et inanes
cartulae ipsae remaneant, et illi origini
suae redditi sint perpetuo
servi.
DE PROGENIE LIBERTORUM ECCLESIAE, NE EIS VEL AB ECCLESIA LICEAT EVAGARE
X Etenim decet,
ut, quorum parentes
titulum libertatis de familiis ecclesiae perceperunt, intra ecclesiam,
cui obsequium debent, causa
eruditi<V630, f. 147va>onis enutriantur. Contemptus quippe est
patronorum, si ipsis neglectis
aliis ad educandum detur progenies
manumissorum. Itaque censemus, ut sine
sui status praeiudicio ad
episcopos habeantur in doctrinae
obsequio, quatenus et illi
debitum reddant famulatum et nullum
patiantur suae ingenuitatis detrimentum. <V1341, f. 82va> Eos
vero, qui aliter, quam
sententia nostra decrevit,
agere temptaverint, invitos iubemus ab
episcopis ad hoc ipsum
reduci. Quod si forte parentes eorum eos
pontificibus suis dare contempserint <W411, f. 132r> et alios
sibi patronos adoptaverint,
ingratorum feriantur
lege libertorum.
NE
SINE ACCUSATORE
LEGITIMO QUISPIAM CONDEMNETUR
XI
Dignum est, ut vita innocentis
nulla maculetur pernicie
accusatoris. Ideo
quisquis a quolibet criminatur,
non ante accusatus supplicio detur,
quam accusator praesentetur atque legum
et canonum sententia exquiratur.
Quod, si indigna ad
accusandum persona invenitur, ad eius accusationem non iudicetur.
DE
CONFUGIENTIBUS AD
HOSTES
XII Pravarum audacia mentium
saepe malicia cogitationum aut causa culparum refugium appetit hostium.
Unde quisquis patrator causarum exstiterit talium,
virtutem
potens defendere
adversariorum et patriae vel genti
suae detrimenta intulerit rerum, in
potestatem regis ac gentis
reductus, excommunicatus
et retrusus longinquioris
poenitentiae legibus subdatur. Quod si ipse mali sui prius reminiscens
ad ecclesiam fecerit confugium, intercessu
sacerdotum et reverentia loci regia in eis pietas reservetur comitante
iustitia.
DE
HONORE PRIMATUM
PALATII
XIII
Qui primatum dignitatis
atque reverentiae vel
gratiae ob meritum in palatio honorabiles habentur, his a iunioribus
<E97, f. 322ra> modestus honor per
omnia deferatur, qui etiam minores a senioribus et dilectionis
amplectantur affectu et
utilitatis imbuantur exemplo.
DE
REMUNERATIONE COLLATA
FIDELIBUS REGUM
XIIII <V1341, f. 82vb> Praemium
fraudare fidelibus non solum
inhumanum, sed <O93, f.
80ra> etiam exsistit iniustum. Ideoque cum fidei meritum tam in
rebus divinis quam in humanis non habeatur
ingratum, dignum videtur,
ut sacerdotali sententia consulamus
fidelibus regis. Proinde ut anno
primo serenissimi principis nostri
decrevit concilium sanctum omnes fideles,
qui obsequio et sincero servitio voluntatibus vel iussis paruerint
principis totaque intentione salutis eius custodiam vel
vigilantiam habuerunt,
a regni successoribus nec a
dignitate nec a rebus pristinis causa repellantur iniusta, sed et nunc
ita pro uniuscuiusque utilitate
principis mo<V630, f. 147vb>derentur
discretione, sicut eos prospexerit
necessarios esse patriae. Et
sic illis impertiatur benignitas, ut in ceteris magnae
monstretur gratiae potestas,
quatenus ita omnia in rebus iuste conquisita
lucrentur, ut posteris relinquendi,
vel quibus voluntas eorum decreverit conferendi spontaneo fruantur
arbitrio. Ceterum si infidelis quisquam in capite regio aut inutilis in
rebus commissis praesenti
piissimo domino nostro Chintilano
regi exstiterit, in
clementia eius maneat
potestatis suo
nutu constituenda huiusmodi moderatio.
Nefas est enim in dubium deducere eius <W411, f. 132v>
potestatem, cui omnium gubernatio superno constat
delegata iudicio. Quod si post
eius discessum quispiam repertus fuerit eius vitae fuisse infidelis,
quicquid largitate ipsius in rebus habuit conquisitis, careat
confiscandum et fidelibus
largiendum.
DE
COLLATIS REBUS
ECCLESIIS, UT IN EORUM IURE PERDURENT
XV Quia his, qui principibus
digne deserviunt atque deferentibus fidele illis obsequium constat nos
optimum ministrasse suffragium,
dum iuste a principibus acquisita in eorum iure persistere sancimus
indivulsa, aequum est maxime, ut rebus ecclesiarum dei
adhibeatur a nobis providentia <V1341, f. 83ra> opportuna, adeo
ut quaecumque res
ecclesiis dei a principibus iuste concessae
sunt vel fuerint vel cuiuscumque
alterius personae quolibet titulo illis non
iniuste <E97, f. 322rb> collatae
sunt vel exstiterint, ita in eorum
iure persistere firma stabilitate
iubemus, ut evelli quocumque
casu vel tempore nullatenus possint. Opportunum enim est,
ut, sicut fidelia hominum
servitia non
exsistere censuimus ingrata, ita ecclesiis collata, quae proprie sunt
pauperum alimenta,
eorum in iure pro mercede
offerentium maneant inconvulsa.
DE
INCOLUMITATE
ADHIBENDA PRO DILECTIONE REGIAE
PROLIS
XVI Sicut insolentia malorum
regum odiosa et exsecrabilis
semper exsistit subiectis,
ita bonorum provida utilitas amabilis
efficitur populis. Quocirca quis ferat
aut quis talem errantem
christianum videat, qui
regiam sobolem
aut posteritatem conetur
exspoliari rebus aut privare
dignitatibus? Quod, ne fiat, cum generalis promatur de principis filiis
sententia de praesentis
excellentissimi Chintilani
regis posteritate, dantur
aperta a nobis decreta, ut
ea, quae synodus praeterito anno in hac
ecclesia habita constituit circa omnem posteritatem
eius universitas regni sui conservet, hoc est, ut praebeatur filiis
eius dilectio benigna et firma
et tribuantur, ubi loci oportunitas
exhibuerit defensionis adminicula iusta, ne de rebus iuste profligatis
aut parentum dignitate procuratis vel largitate principum aut alicuius
impensis aut etiam proprietate debitis fraudentur qualibet insidia
calliditatis neque a quoquam laedendi
eos praebeatur argumenta
machinationis, quia dignum est, ut, cuius regimine <V630, f.
148ra> habemus securitatem, eius
posteritati decreto concilii impertiamus quietem. Denique tanta erga
nos nostri principis exstant beneficia, ut longum sit singillatim
ea promere lingua. Ipse enim auctore
deo nobis pacem, ipse quasi captivam reduxit captivitatem,
ipsius ope quieti,
ipsius sumus <V1341, f.
83rb> largitione ditati, ipse medicamine bonitatis suae et reis
pepercit et rectos sublimavit, cui, si dignis
voluerimus respondere beneficiis,
non tantis exstamus
copiis virtutis, quibus
tantae voto sufficiamus
voluntatis.
<W411,
f. 133r> DE
HIS, QUI REGE SUPERSTITE
AUT SIBI AUT ALIIS AD
FUTURUM PROVIDENT REGNUM ET DE PERSONIS, QUAE PROHIBENTUR
AD REGNUM ACCEDERE
XVII Quoniam
in concilio anteriori, quod anno primo gloriosi principis
nostri habitum est, de huiusmodi re fuerit promulgata sententia, tamen
<E97, f. 322va> placet iterare, quod
convenit custodiri. Itaque regis vita
constante nullus sibi <O93, f, 80rb> aliquo opere vel
deliberatione cuiuscumque
dignitatis laicus seu gradu episcopi
aut presbyteri aut
diaconi consecratus
ceterisque clericatus officiis
deditus futurum regem provideat
contra viventis regis utilitatem et procul dubio voluntatem, nullo
blandimento vel suasione pro eadem spe aut alios in se trahat aut ipse
in alium acquiescat. Iniquum enim et valde exsecrabile
christianis debet haberi futuri
temporis illicitis prospicere et vitae
suae ignarus ventura disponere.
Quod si quisque iam talia iniqua deliberatione cum
quocumque est meditatus, hoc sibi noverit esse sacerdotali moderatione
concessum, si veniabiliter
poscit, ut hoc sine mora
praesentis principis auribus studeat
publicare. Si autem retineat
et
deliberationis suae
machinamenta noluerit dicere,
pessimo plectatur anathemate. Rege vero defuncto nullus tyrannica
praesumptione regnum assumat, nullus sub religionis
habitu detonsus aut turpiter decalvatus aut servilem originem trahens
vel extraneae gentis homo, non
sine genere
et moribus
dignus provehatur ad apicem
regni. Temerator autem huius praeceptionis sanctissime perpetuo
anathemate damnatur.
<V1341,
f. 83va> DE
CUSTODIA VITAE PRINCIPUM ET DEFENSIONE PRAECEDENTIUM REGUM A
SEQUENTIBUS ADHIBENDA
XVIII Iam quidem
in antecedenti universali synodo saluti
nostrorum principum constat esse
consultum, sed libet iterare bene sancita et digna auctoritate munire
salubriter ordinata. Ideoque testamur
coram deo et omni ordine angelorum,
coram prophetarum atque apostolorum vel omni
martyrum choro, coram omni ecclesia catholica et christianorum coetu,
ut nemo intendat interitum regis,
nemo vitam principis tractet,
nemo eum regni gubernaculis privet,
nemo tyrannica praesumptione apicem regni
sibi usurpet, nemo quolibet
machinamento in eius adversitate
sibi coniuratorum manum associet. Quod si
quippiam horum quisquam nostrorum
temerari praesumptor
exstiterit,
anathemate divino perculsus absque ullo re<V630, f. 148rb>medii
loco habeatur condemnatus aeterno iudicio; is autem qui eius sedem
fuerit assecutus, <E97, f. 322vb> si vult tanto
expiari piaculo quasi
proprii patris eius ulciscatur interitum, in cuius defensionis auxilio
universi regni Gothorum consentiat fortitudo. Si autem desidii
causa et minori zelo tam
funestum noluerint <W411, f.
133v> vindicare scelus,
sint omnes ex nostra sententia
opprobrium ceteris gentibus.
DE
GRATIARUM ACTIONIBUS
IN CONFIRMATIONE CONCILII DEO ET PRINCIPI DATIS
XVIIII His omnibus rite dispositis et diuturna
collatione deliberatis,
benedictionem, gloriam et honorem
invisibili omnium auctori
rependimus lumini patri et in
conservandis eius imploramus opem
suffragii, ut constitutionibus nostris robur
tribuat seu virtutem
fragilitatemque humanam
huic dispositioni reddat,
id
est, salubrem efficacem, ut non iudicet praevaricatricem. Nos igitur
omnia suprascripta omni
auctoritate priscorum <V1241, f. 83vb> canonum subscriptione
nostra firmamus et gratias
agimus christianissimo et gloriosissimo Chintilano
principi nostro, cuius studio
advocati et instantia sumus collecti, cuius voluntas probata
ordinatio exstitit religiosa. Donet ei <O93, f.. 80va> dominus
optimo principi diuturnum in saeculo praesenti triumphum et in parte
iustorum perpetuum regnum felicibusque
annis. Felix ipse in longa felicitate fruatur et divinae dexterae
protectione ubique muniatur.
Ego
Sclua etsi indignus
ecclesiae Narbonensis episcopus
in his constitutionibus a nobis editis
subscripsi. Similiter et alii
episcopi subscripserunt
numero XXXVII.
O93, f. 80va; V630, f. 148rb; W411, f. 133v; V1341, f.
83vb; E97, f.
322vb