|
Diese
Website ist nicht mehr aktuell. Sie ist nach http://www.pseudoisidor.mgh.de
umgezogen.
Die
aktuelle Version von Synode des Papstes
Symmachus vom 23.
Oktober 501 finden
Sie hier
This
Website has moved to http://www.pseudoisidor.mgh.de
This page
is no longer current. The current version of Synode des
Papstes Symmachus vom 23.
Oktober 501 can
be found here
Die
Auflösung der Handschriftensiglen und Hinweise zur Edition
finden Sie hier.
Synode des Papstes Symmachus vom 23.
Oktober 501
P9629, f. 162vb; V630, f. 269ra; N442, f. 192ra
RUFO MAGNO, FAUSTO AVIENO, VV. CC. CONSS. SUB DIE X. KALENDARUM NOVEMBRIUM. QUARTA SYNODUS HABITA ROMAE PALMARI.
Sancta synodus apud urbem Romam ex praecepto gloriosissimi regis Theoderici ex diversis regionibus congregata in Christi nomine dixit: Cum ex diversis provinciis ad urbem Romam convenire sacerdotes regia praecepisset auctoritas, ut de his, quae venerabili papae Symmacho apostolicae sedis praesuli ab adversariis ipsius dicebantur impingi sanctum concilium iudicaret, Liguriae, Aemiliae vel Venetiarum episcopos, quos ad praesentiam principis spes itineris ductos attraxit, consulimus regem incubuit necessitas consulendi, qua hos voluisset aetate fractos, debilitate corporis invalidos causa congregari. Respondit praefatus rex piissimus bonae conversationis affectu: Plura ad se de papae Symmachi actibus horrenda fuisse perlata et in synodi oportere, si vera esset inimicorum eius obiectio iudicatione constare. Memorati pontifices, quibus allegandi imminebat occasio, suggesserunt ipsum, qui dicebatur impetitus, debuisse synodum convocare scientes, quia eius sedi primum Petri apostoli meritum, deinde secuta <P9629, f. 163ra> iussione domini, conciliorum venerandorum auctoritas singularem in ecclesiis tradidit potestatem, nec antedictae sedis antistitem inimicorum subiacuisse iudicium in pro<N442, f. 192rbpositione simili facile forma aliqua testaretur. Sed potissimus princeps ipsum quoque papam in colligenda synodo voluntatem suam litteris demonstrasse significavit. Unde a mansuetudine eius paginae postulatae sunt, quas ab eo directas constabat, has dari sacerdotibus sine tarditate constituit vel quicquid in eodem negotio actum scriptis Romam ex diversis terrarum vel regionum partibus dei prosecutione perventum est. Et dum venerabili collectione de incipiendo haberetur negotio, prout poscebat causa tractatus, sanctus papa Symmachus basilicam Iulii, in qua pontificum erat congregatio, prout habuit cura, caelestis ingressus est et de evocatione synodali clementissimo regi gratias retulit <V630, f. 269rb> et rem desiderii sui evenisse testatus est. Causa ergo de sacerdotum animis, quae de concilio nondum firmato tristitiam ministrabat abscissa est, auctoritatem ordini colligendo, sicut poscebant, ecclesiastica statuta in omnium, qui ibidem convenerant episcoporum praesentia, se dare professus est sperans, ut quasi visitator, qui contra religionem, contra statuta veterum vel contra regulas maiorum a parte cleri vel ab aliquibus laicis fuerat postulatus, ex ordinatione antistitum, sicut decebat sanctum propositum, prima fronte cederet, et omnia, quae per suggestiones inimicorum suorum amiserat, potestati eius legaliter ab honorabili concilio redintegrarentur, et tanti loci praesul regulariter prius statui pristino redderetur, et tunc veniret ad causam, et si ita recte videretur, accusantium propositionibus responderet. Digna res visa est maximo sacerdotum numero atque mereretur effectum. Decernere tamen aliquid synodus sine regia notitia non praesumpsit, sed suggestio iusta per legatorum neglegentiam non meruit secundum vota responsum. Iussus est regiis praeceptionibus papa Symmachus ante patrimonii ecclesiarum, <P9629, f. 163rb> quas amiserat, praeceptionem cum impugnatoribus suis in disceptatione confligere, qui potestatis suae privilegia, et quae pro conscientiae, quantum iuste aestimamus, emendatione submiserat, nec hac voluit vice resumere, sed dum esset synodus in Hierusalem basilica sessoriani palatii constituta, aliquibus sacerdotibus visum est, ut libellus, quem accusatores paraverant, qui cotidie seditionibus appellabant, susciperetur a synodo. In quo suscepto duo erant, quae vel veritati inimica essent vel ipsi, quantum ostenditur conventui, ecclesiastico praeposito repugnarent. Unum, quia dicebant crimina memorati superius Symmachi papae apud regiam constituisse notitiam. Quod falsum esse declaruit, non enim quasi novam causam audientiae commisisset, si eius conscientia convictum de errore solam se sciret exspectare sententiam. Aliud est, quod per servos de his, quae obiciebant, se eum loquebantur posse convincere addentes, quod ipse mancipia traderet, quibus, quantum illi asserebant, possit in iudicatione superari. Quae res canonibus et <N442, f. 192va> ipsis publicis erant legibus inimica, cum patrum statuta sanxissent, ut, quos ad accusationem leges saeculi non admittunt, his dicendi in cognitione vel assequendi aliquid deneganda esset licentia. Et dum inter ista, quae essent facienda, tractabatur, praefatus papa, ut causam diceret, occurrebat, qui veniens ab irruentibus turbis aemulorum suorum ita tractatus est, ut multis presbyteris, qui cum ipso ierant, per caedem ipsam mortis fuisset occasio, et cum recentium adhuc vestigia vulnerum illustris vir comes Aligernus et sublimes viri Gudila <V630, f. 269va> et Vedeulfus maiores domus regiae perspexissent, quos secum, unde egressus fuerat, ad beati Petri apostoli septa convexerit. His ita actis et rebus varia confusione turbatis, iterum nos ad iustitiam contulimus principalem scientes divinitatem propriam regere dominum, quem ad Italiae guber<P9629, f. 163va>nacula ipsa providerat, cuius mansuetudini omnia per relationis seriem, sicut res poscebat, ingessimus. Intimantes etiam saepe nominatum papam post caedem, cui subiacuerat cum suis, si voluntatem rursus haberet exeundi ad iudicium, fuisse commonitum, sed alligasse eum per directos episcopos, mandatis canonibus sibi concessisse affectu purgationis suae culmen humiliat, quantis periculis pene fuisse oppressus. Domnum regem habere, quod vellet faciendi, se interim iustitiae renitentem statutis canonicis non posse compelli. Ad haec serenissimus rex taliter deo aspirante respondit: In synodali esse arbitrio in tanto negotio sequenda praescribere nec aliquid ad se praeter reverentiam de ecclesiasticis negotiis pertinere, committens etiam potestati pontificum, ut sive propositum vellent audire negotium sive nollent, quod magis putarent utile, deliberarent, dummodo deliberandi provisione concilii pax in civitate Romana christianis omnibus redderetur, quae cum iuste offertur dei mandata complentur; Italiae suae dare rectorem, cognoscentes
nullum nobis laborem alium remansisse, nisi ut dissidentes cum humilitate praepositi nostri ad concordiam hortaremur, quia unum tantae rei restabat, unde deo pareremus, ut sanctae principis voluntati invitemus senatum amplissimum, quali oportuit legatione destinata monentes et instruentes, causas dei ipsius esse iudicio committendas, qui valet corpus occidere et animam mittere in gehennam, qui dicit mihi vindictam et ego retribuam, apud quem conscientia nuda est, cui non abscondentur occulta. Cogitare prudentes viros oportere, quanta inconvenienter et praeiudicialiter in huius negotii principi contigissent, et nos viam per hanc, quam ipsi vocabant, remissionem peccatis non aperire <P9629, f. 163vb> sed claudere, qui, quod dicebatur, <N442, f. 192vb> maiori iudici servamus instruentes eos, quia per nos illis Christus innotuit, non esse ovium lupi insidias praevidere sed pastoris, maxime quia in causa praefata multos, qui se dignabantur cognoscere et deo satisfacere error involverat, et quia non poterant plura sub hac occasione ecclesiae membra dispergi, sed magis per mansuetudinem sustineri, sicut boni nos operis Paulus magister instruxerat, dicens sanandos esse plurimos per patientiam et doctrinam. Et quicumque putantur rei et gravibus peccatis involuti, quamvis nullus est, qui delicto careat, sicut Iohannes testatur apostolus: Si dicam, <V630, f. 269vb> quia peccatum non habeo, mendax sum. Hos tamen magis pressuris hominum sustentari et perterreri hasque passiones, iudicio divino suspendi, maxime cum illa, quae praemisimus, inter alia de auctoritate sedis obstarent, quia, quod possessor eius quondam beatus Petrus meruit, in nobilitatem possessionis accessit, et claritatem veterem vobis dat, de Christi dote rectoribus clamantibus scriptum esse per prophetam ex persona dei: Numquid non valet manus mea ad consumendum eos, qui erraverunt? Haec eadem saepissime, sicut oportuit commonentes, ut habita intentione discederent et factum nostrum, quod deus inspiraverat iuxta mandatum principis non discuterent, sed sequerentur, sicut decebat ecclesiae filios, nec sub hac intermissione contenderent et crescerent ecclesiae detrimenta. Quae res poscebat cum festinatione succurri nobis huius celeritatis et illis oboedientiae necessitas imminebat, maxime pene plebem cernimus eius communioni indissociabiliter adhaesisse, cuius nos non modica cura stimulabat, <P9629, f. 164ra> ne in aliquo laberetur errore. Quibus allegatis cum dei nostri obtestatione decernimus, harum necessitatum vel religionum consideratione adstricti et caelesti perpensis omnibus, quae in causa erant, inspiratione secretis Symmachus papa sedis apostolicae praesul ab huiusmodi propositionibus impetitus, quantum ad homines respicit, quia totum causis obsistentibus superius designatis constat arbitrio divino fuisse dimissum. Sit immunis et liber et christianae plebi sine aliqua de obiectis ablatione in omnibus ecclesiis suis ad ius sedis suae pertinentibus et tradat divina mysteria, quia eum ab impugnatorum suorum petitione propter superius designatas causas obligari non potuisse cognovimus. Unde secundum principalia praecepta, quae nostrae hoc tribuunt potestati, ei, quicquid ecclesiastici intra sacram urbem Romam vel foris iuris est, reformamus, totam causam dei iudicio reservantes universos hortamur, ut sacram communionem, sicut res postulat, ab eo percipiant et dei et animarum suarum meminerint, quia ipse et amator pacis est, et ipse pax est, qui <N442, f. 193ra> monet: Pacem meam do vobis, pacem meam relinquo vobis. Et in quacumque civitate pacem esse confirmandam affirmans beatos esse pacificos. Haec quicumque ex instructione nostra, quod non aestimamus, vel non admitti vel retrectari posse crediderit, videat, quia in divino iudicio contemptus
sui rationem est, sicut de deo confidimus, redditurus. De clericis memorati papae, qui ab episcopo suo ante tempus alicuius contra regulas discesserunt et schisma fecerunt, hoc fieri decrevimus, ut eos satisfacientes episcopo suo misericordiam consequantur et officiis <V630, f. 270ra> ecclesiasticis se gaudeant restituti, quia dominus et redemptor noster oves <P9629, f. 164rb> perditas ab errore laetatur inventas et super prodigum filium paternam liberalitatem caelestis medicator accommodat. Quisquis vero clericorum post hanc formam a nobis prolatam quocumque sacrati deo loci in ecclesia Romana missas celebrare praesumpserit praeter conscientiam papae Symmachi, dum vivit, statutis canonicis velut schismaticus percellatur. Ista sufficiant cum dei notitia sincere protulisse.
EPISCOPORUM
SUBSCRIPTIONES:
Laurentius episcopus ecclesiae Mediolanensis huic statuto nostro, in quo totam causam dei iudicio commisimus, subscripsi. Petrus episcopus ecclesiae Ravennatis huic statuto nostro, in quo totam causam dei iudicio commisimus subscripsi. Felix Terramnensis, Bonifacius Aquaevivensis, Maximus Bleranus, Aemilianus Suranus, Maximus Ticinensis, Cassianus Mutinensis, Gerontius Ficudensis, Stephanus Benusinus, Laurentius Boensis, Fortunatus Fulginensis, Mercurius Sutrinus,
Stephanus Neapolitanus, Hilarius Tepraesanus, Maximilianus Perusinus, Innocentius Fortunatus, Concordius Mesitanis, Vitalis Fuidanus, Castus Pornensis, Asterius Aquinatis, Gresogonus Abbinensis, Amantius Potentinus, Romanus Numentanus, Ursus Reatinus, Cresconius Tudentinus, Innocentius Mavanatis, Iohannes Spolitanus, Eustasius Cremanensis, Laurentius Vergomatis, Eucarpius Meresape, Rufentius Agnatinus, Serenus Nolanus, Marcianus Acanus, Euticius Tranensis, Fortunatus Agninus, Pascasius Vulturnensis, Innocentius Forsimproniensis, Felix Nepesinus, Hilarus Tempranensis, <P9629, f. 164va> Innocentius Direntium Tiberinorum, Severinus Tundaritanus, Silvanus Veliternus, Sebastianus Suranus, Mercurius Gavinati, Felix Atellunus, Rusticus Uxentinus, Propinquus Tribensis, Adeodatus Formanus, Bonifacius Camaeritanus, Iustus Signatinus, Vindemius Anteatinus, Augustus Liparitanus, Valentinus Amiterninus, Fortunatus Sivestanus, Lucundus Augustanus, Trigridius Tauriganus, Vitiganus Celeniensis, Iohannis Arimensus, Proculeianus Sepinatis, Candidus Tiburtinus, <N442, f. 193rb> Aprilis Laterianensis, Asellus Populienensis, Memor Casinus, Colonicus Sorododiensis, Helpidius Voloterinanus, Iohannes Turritanus, Adeodatus Silvae Candidae, Venerius Pallensis, Rogatus Tauromenitanus, Servusdei Ferenensis, Probus Carmeianensis, Dulticius Sancti Antonini. EXPLICIT.
P9629, f. 164va; V630, f. 270ra; N442, f. 193rb
|